خورشيد اگر نتابیده بود دیروز و دیشب و امروز من هیچ نمی نوشتم
به خدایت سوگند هیچ نمی گفتم. هیچ نمی نوشتم
خورشيد اگر نتابیده بود
می نشستم و لیوان سفالی پر از چای را میان انگشتانم می چرخاندم و به سفیدی پشت پنجره خیره می شدم
اما خورشيد می تابد ومن از دو روز پيش در اين آفتاب سوزان عالم تاب تب کرده ام و می سوزم... نه از آفتاب که از گرمای درون ، شايد هذيان می گويم؟نمی دانم
آسمان سفید است و آفتابی
همانگونه که تو دوست می داشتی                                                        
  نه ايری وبارانی چونان که من دوست می داشتم

می تابدو می تابد و من از کنار پنجره و آسمان و کلمه می گذرم
چونان قطاری خالی و تنها به یاد می آورم و رنج می برم
تلخ می شوم و تلخ تر
جان خالیم برای ساعتی چند پر میشود از تو و یاد تو
که زهر خاطرات را در من می چکانی
قطره قطره
من میگذرم از پشت شیشه ی مات
بی صدا
هق هق می کنم
و هیچ بارانی بر زمین نمی بارد تا سکوت بشکند
تنها خورشيد است که می تابد...
در سکوت همانگونه که تو دوست می داشتی

 

آبی دریا قدغن                شوق تماشا قدغن

عشق دو ماهی قدغن       با هم و تنها قدغن

 برای عشق تازه              اجازه بی اجازه

 پچ پچ و نجوا قدغن       رقص سایه ها قدغن

کشف بوسه بی هوا         به وقت رویا قدغن

 برای خواب تازه            اجازه بی اجازه

 در این غربت خانگی      بگو هرچی باید بگی

غزل بگو به سادگی        بگو زنده باد زندگی

 برای شعر تازه               اجازه بی اجازه

 از تو نوشتن قدغن        گلایه کردن قدغن

عطر خوش زن قدغن     تو قدغن من قدغن

 برای روز تازه              اجازه بی اجازه

 

/ 0 نظر / 10 بازدید